Άλλες χρονιές, οι παραλιακοί φραπέδες συνοδεύονταν με σχέδια για εκείνα τα ανεπανάληπτα/παραδοσιακά αυγουστιάτικα 'μπάνια του λαού', πριν την επιστροφή του Σεπτεμβρίου.
Φέτος, οι συζητήσεις περιστρέφονται για ταξίδια "σ'άλλη Γη, σ'άλλα μέρη" και μάλιστα με εισιτήρια χωρίς επιστροφή. Μένω με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας νέα παιδιά να σκέφτονται σοβαρά να πάρουν τις αναμνήσεις τους και να φύγουν για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό. Άλλοι με διάθεση ανάλαφρης περιπέτειας, άλλοι με μία αδιόρατη μελαγχολία στο βλέμμα. Άλλοι πάλι -με έναν ακατανόητο συνδυασμό και των δύο.
4.6.2011Είναι μιά κουβέντα να λες ότι "αλλού θα είναι καλύτερα από δω" ή "αφού δεν έχω υποχρεώσεις-σκυλιά-παιδιά, άρα τι κάθομαι και δεν την κάνω, όσο είναι νωρίς;" Άλλο να το λες όμως, κι άλλο να το κάνεις.
Και πολύ βαρύ να το ακούς στη μητρική σου γλώσσα.
Και αυτή η σιωπή που ακολουθεί τις σκόρπιες κουβέντες φυγής,
δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που συνηθίσαμε να λέμε "καλοκαίρι".
Μια απελπισία φέτος.Συγχωρέστε μου τη μαύρη διάθεση. Θα έσκαγα αν δεν έγραφα αυτές τις γραμμές.
τελικά, τυχερά εμείς τα σαλιγκάρια..ούτε χαμογελάμε--ούτε μουρτζουφλιάζουμε..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αλλού κι αλλού" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
