Μανώλης Αναγνωστάκης Δείγμα γήρατος ή δήγματα εμπειριών;Δεν έχω καταλήξει ακόμα.
Και Σήμερα, εντελώς ξαφνικά, κάποιο τυχαίο post στο facebook με έφερε ενώπιον του Μανώλη Αναγνωστάκη και με το ποίημά του με τίτλο "Φοβάμαι", το οποίο και μού παραθέτω αυτολεξεί :
Φοβάμαιτους ανθρώπους που εφτά χρόνιαέκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρικαι μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου με καταλερωμένη τη φωλιάπασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου σου ‘κλειναν την πόρταμην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείονα καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου γέμιζαν τις ταβέρνεςκαι τα ‘σπαζαν στα μπουζούκιακάθε βράδυκαι τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρηκαι έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπουςπου άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσανκαι τώρα σε λοιδορούνγιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Διαβάζοντας αυτό το ποίημα, ασυναίσθητα αντικατέστησα το ρήμα "Φοβάμαι" με το ρήμα.. "Αναγνωρίζω". Κι έτσι, ξαφνικά, με κάποιον απίστευτα μαγικό τρόπο.. ..βρέθηκα στο Σήμερα.
Και είναι τόσο κρίμα που πέρασε η 26η Ιουνίου του 2006, όταν ο Αναγνωστάκης έφυγε και απ' αυτή τη χώρα και απ' αυτή τη ζωή. Σήμερα ίσως θα έγραφε αυτό το ποίημα από την αρχή.. Ευχαριστώ την e-φίλη Μαρία για την ανάρτηση αυτού εδώ του κειμένου, που στάθηκε αφορμή να μειωθεί κατά τιμία από τις πολλές δικές μου terrae incognitae.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αλλού κι αλλού" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
