Δεν υπάρχει μέρα που να μην νιώθεις το κενό.
Δεν υπάρχει ώρα που δεν αναρωτιέσαι μέσα σου... "κι αν ; "
Για ποια αυτοδιοίκηση θα μιλούσαμε τώρα σε πανελλαδικό επίπεδο ;
Για ποιον Καλλικράτη θα μιλούσαμε τώρα ; Με ποιούς όρους ;
Ποιοι θα τολμούσαν να σηκώσουν ανάστημα και να αυτοχρίζονται "πολιτικοί" καταργώντας κάθε έννοια της λέξης ;
Ποιο τέλος θα ήταν το όραμα αυτής της νέας κοινωνίας και η ΑΜΕΣΗ απάντηση της στην όποια -ή καλύτερα στις όποιες- κρίσεις ;
H Σαϊτα αναστέλλει την λειτουργία της μέχρι να ξανακυλήσει νερό στο αυλάκι της έμπνευσης, της θέλησης και της συμμετοχής.
Αρχίζω να ξενερώνω... επικίνδυνα. Και με την χώρα και με τους πολίτες και με το πολιτικό προσωπικό και με τους θεσμούς και γενικώς...
Όταν θα αποφασίσω πως όλα αυτά τελικά ίσως και να αξίζουν τον κόπο, τότε και τότε μόνο θα τα ξαναπούμε.
Να προσέχετε ε ;
Θόδωρος
Ανθρώπινη φωνή με ομορφιά ντυμένη η φωνή σου Ανθρώπινη κι ωραία αν και σκληρά μιλούσε. Απλή ανθρώπινη αγάπη η ζωή σου. Αγάπη και φόβος για τον Άνθρωπο για την πρόοδο της πίστης και την ανάπτυξη που δεν μπορούσες να υποφέρεις. Κάποιες φορές ακούγοντας τις λέξεις να φεύγουν από τα χείλη σου θυμόμουν τους στίχους του Ρεμπώ "νωρίς η αργά γεννήθηκα ; τι ήρθα εδώ να κάνω ; Α, όλοι εσείς, στο θεό προσευχηθείτε για τον δυστυχή ". Oχι Πιερ Πάολο Ούτε νωρίς ούτε αργά γεννήθηκες μα ήσουνα αμαρτωλός κι έφυγες την ώρα που η αλήθεια πολεμιέται την ώρα που τόσοι αγωνίζονται χωρίς να ξέρουν το γιατί χωρίς να ξέρουν που πάνε. Την ώρα που οι θρησκείες όψη αλλάζουν κι οι ιδεολογίες γίνονται θρησκείες την ώρα που πολλοί φοράνε πάλι παρωπίδες την ώρα αυτή, εσύ δεν έπρεπε να φύγεις...
"Στον Πιερ Πάολο Παζολίνι" Του Αλέξανδρου Παναγούλη σε μετάφραση από τα ιταλικά του Γ.Παππά
Περισσότερα... »
...πάρτε το αλλιώς... Δεν με λένε Αλαβάνο, δεν με λένε Αμβρόσιο, δεν με λένε Χατζηνικολάου, Τρέμη, Πρετεντερη, Αναστασιάδη και Τριανταφυλλόπουλο, δεν με λένε Ανθιμο και Κασιμάτη, δεν με λένε Μπέη ή Λαζόπουλο. Δεν είμαι μητροπολίτης, ακαδημαϊκός, μεγαλοδημοσιογράφος, ιδιοκτήτης ΜΜΕ και εργολάβος του δημοσίου, δεν είμαι αριστερός αρχηγός αριστερού κόμματος με κάποια εκατομμύρια στις τράπεζες. Δεν είμαι ο εθνικός διασκεδαστής που πληρώθηκα 15.000.000 ευρώ για τα DVD μου από τον Μπόμπολα ώστε να αποκαλώ τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας μου χούντα όταν το απαιτήσουν οι εργολάβοι που με πληρώνουν. Δεν διεκδικώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε αναδρομικά. Κυρίως όμως δεν παριστάνω τον Ζορό και τον υπερασπιστή των φτωχών με τη σιγουριά που μου δίνουν οι απολαβές μου, εκατομμυρίων ευρώ από κρατικές επιχορηγήσεις, καθηγητικές γνωμοδοτήσεις, αριστερές ή δεξιές δεν έχει σημασία το ίδιο πληρώνονται – οι αριστερές ίσως λίγο περισσότερο, δεν καταδικάζω τους εμπόρους ναρκωτικών κάνοντας παρτυ με κόκα στα κότερα των κολλητών έχοντας μάλιστα το ακαταδίωκτο ως σελεμπριτυ. Δεν σουλατσάρω στις διαδηλώσεις γιατί είναι μόδα ή γιατί φέρνει ψήφους αλλά μόνο όταν νοιώθω την ανάγκαιότητα. Δεν, δεν… χιλιάδες δεν... 
"Τα εθνικά συμφέροντα δεν προασπίζονται με ρητορείες, ξόρκια και αφορισμούς. Δεν αρκούν τα πατριωτικά λόγια, η αυτάρεσκη περιχαράκωση και
«Δεν μου φταίνε οι θεσμοί ούτε τα πολιτικά συστήματα. Μου φταίει το δαιμόνιο που έχουμε να εξευτελίζουμε κάθε θεσμό και κάθε σύστημα και να σκεπάζουμε τα καμώματά μας με ρητορείες ...»
Ήτονε λέει μια φορά γιέ μου κι’ έναν καιρό ένας άγγελος θαρρώ απού ήτανε λέει ερωτευμένος...μου λεγε μιαν εποχή η γιαγιά μου η Σακαδοπούλα...
Το παρακάτω κείμενο αυτό αποτελεί την ιστορική απάντηση του αρχηγού των ινδιάνων Σκουάμις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που ζητά να αγοράσει τη γη της φυλής του.
Λιβελογράφημα* (μέρος α) Απο το blog deponaki
Βράζω. Καιρό τώρα που ακούω εσένα και τους ομοίους σου να πετάτε τη μία μαλακία μετά την άλλη, βράζω. Τόσο πολύ βράζω, που μ’ ανεβαίνει κύμα στο στόμα ο θυμός κι η σιχαμάρα, με πνίγει, καμιά φορά μου κόβει και τη μιλιά κιόλας. Δε μου την έκοψε πέρυσι που με πλησίασες στο κλαμπ με την ατάκα: «Ωραίο μαγαζάκι. Μαζεύει όμως, ρε παιδί μου, πολλούς Αλβανούς. Και να, μου βρομάνε». Ούτε τότε που με ρώτησες στο λεωφορείο –σωστός τζέντλεμαν μη χέσω– αν με ενοχλεί ο Αφρικανός δίπλα μου. Εγώ τον ρώτησα, ρε γελοίε, ποιο τρόλεϊ πάει στην πλατεία Αμερικής. Σε διαολόστειλα και τις δύο φορές και πολλές άλλες, να χαθείς από μπροστά μου να μη σε βλέπω, να ξεχάσω την ύπαρξή σου εντελώς. Κι ας με συμβούλευε ανήσυχη η μάνα μου να μη δίνω στόχο, που ‘χει τρελαθεί ο κόσμος, θα μ’ αρπάξουν τίποτα φασίστες και θα με σαπίσουν στο ξύλο, κορίτσι πράμα. Μου κόπηκε όμως η μιλιά προχθές στο κομμωτήριο, που σ’ είδα να σηκώνεσ’ όρθια –προσεχτικά, μην ακουμπήσει πουθενά το νύχι και ξεβάψει–, και σ’ άκουσα να ολοκληρώνεις τον εντυπωσιακό περί μεταναστευτικού μονόλογό σου με την εξής δήλωση: «Στο τέλος-τέλος, τόσα προβλήματα έχουμε. Τους δικούς μας θα κοιτάξουμε πρώτα. Ας πάνε οι μετανάστες να ψοφήσουν στις χώρες τους». 
Δεν θα πρέπει να συλλογιζόμαστε τη σημερινή μας φτώχεια, μόνο με τους όρους των ληξιπρόθεσμων ενυπόθηκων δανείων, τις φουσκωμένες κάρτες, τα χρέη. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι είναι ταυτόχρονα και αποσύνθεση του πολιτιστικού και κοινωνικού κεφαλαίου που διέθετε αυτός ο τόπος και που μπορούσε να παίξει ρόλο αντιστηρίγματος, τώρα που τ’ όραμα να τα πιάσουμε και να γίνουμε Κανονικοί Καταναλωτές του Δυτικού Καπιταλισμού τα ‘χει φτύσει κανονικότατα. 
Δεν θα κάνουμε εδώ καμία παραχώρηση στη γνώμη που διατείνεται πως υπάρχει ένα είδος "φυσικού δικαίου" που θεμελιώνεται, σε τελική ανάλυση, στον προφανή χαρακτήρα κάποιου στοιχείου βλαπτικού για τον άνθρωπο.
Συνηθίζαμε όταν είμαστε πιτσιρικάδες, για κάποιον περίεργο λόγο, να αγχωνόμαστε με το που λέγαμε μαζί την ίδια λέξη. “Πιάσε κόκκινο” λέγαμε. Και ψάχναμε πανικόβλητοι να βρούμε κάτι κόκκινο να ακουμπήσουμε...
Θα ‘μαι κι εγώ –ξανά- στο πάρτι του Μανόλη, τέτοιες γιορτάρες μέρες γκριζωπές. Είναι βλέπεις απ’ τους κολλητούς που δεν βαστάς να αποχωριστείς, μ’ όλο κι αν διαβούν περίσσια χρόνια. Ίσα – ίσα, τότε είναι που πιότερο τον αγαπάς. Καθώς ξεμακραίνεις και από τις πρώιμες αλλά και απ’ τις ύστερες άνοιξες. Ποιανού η ψυχή βαστάει την απουσία σε τέτοιο γενέθλιο πανηγύρι χαράς ; Κι ας έχει πλακώσει τη ψυχή μας ο διάολος του μνημονίου. Τώρα, μάλιστα, πιο πολύ παρά ποτέ, είναι που απαιτείται η μνημόνευση των μεγάλων μας πανηγυριών.
Ο Σύλλογος Εργαζομένων στη ΜΟΔ Α.Ε (εργαζόμενοι στο ΕΣΠΑ) καλεί τα μέλη του σε όλη την Ελλάδα αλλά ΚΥΡΙΩΣ κάθε φίλο, γνωστό και συνάνθρωπο να συμβάλουν οικονομικά στην αγορά του εξοπλισμού που η Κική θα μπορέσει να χειριστεί με τα μάτια, ώστε να επικοινωνεί με τα παιδιά της, με τους γύρω της, με μας !!! 
Κάθεστε ε ;
Tου Kevin Featherstone*
«Διαλέγουμε πολιτικούς για το μέλλον και όχι υγρό παρκετέζας»
'Ένα πραγματικά υπέροχο κείμενο του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ. (Ελευθεροτυπία 24 Σεπτ. 2010)
Λένε πως στη ζωή συναντά κανείς δυό κατηγορίες ανθρώπων. Εκείνους που πεθαίνουν με τις μπότες τους καθαρές και τη ζωή τους γεμάτη θαυμαστικά και κείνους που πεθαίνουν με τις μπότες τους βρώμικες και τη ζωή τους γεμάτη ερωτηματικά. Και είναι στ' αλήθεια οδυνηρό ότι σ' αυτή τη χώρα όπου για πρώτη φορά τέθηκαν τα μέγιστα ερωτήματα, εδώ και τρεις δεκαετίες κάνουν θραύση οι πωλήσεις λογής-λογής γυαλιστικών παπουτσιών για τους “καταναλωτές” της πρώτης κατηγορίας. Για τους δεύτερους – σε αντίθεση- θα απαιτείται σε λίγο να παραδώσουν στις αρχές τα λερά υποδήματα τους, μήπως έτσι σιωπήσουν επιτέλους στις καταθέσεις των εναγώνιων ερωτημάτων τους.
Εισήγηση του Πάσχου Μανδραβέλη σε ημερίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης 11.9.2010
Μερικοί ορίζουμε ακόμη τον πολιτισμό όχι ως φολκλορική παρελθοντολογία, ούτε ως
τακτ ευγενικών συμπεριφορών αλλά ως τρόπο του βίου, ως τρόπο ιεράρχησης των
αναγκών και των προτεραιοτήτων της ζωής μας. Ως τρόπο συλλογικής και ατομικής
“ρύθμισης” της ανθρώπινης ύπαρξης, συνύπαρξης και πράξης. Με την έννοια αυτή
προφανώς δεν υφίστανται καν “πολυπολιτισμικές” κοινωνίες αφού σ' ολόκληρο τον
λεγόμενο δυτικό κόσμο, είναι εμφανέστατη η αμείλικτη ιεράρχηση των
προτεραιοτήτων που ορίζει η ατομοκεντρική χρησιμοθηρία και η μηδενιστική
“ανθρωπολογία”. Αυτός ο τρόπος του βίου -που διεκδικεί και χαρακτηριστικά
οικουμενικής εμβέλειας- είναι κυρίαρχος σήμερα και στη χώρα. 
Νοιώθω την υποχρέωση ως πολίτης με μακρόχρονη ενεργή συμμετοχή και
θεσμικό ρόλο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να καταθέσω ξανά τις απόψεις μου
για ένα σημαντικό τοπικό εργαλείο ανάπτυξης και πηγή «ιδίων» πόρων τον
ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.
Του Χρήστου Ράπτη
Πνίγομαι με τα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Διαβάζω τις εφημερίδες , ακούω
τις συζητήσεις και τις αναλύσεις σε ραδιόφωνα – τηλεοράσεις και
θλίβομαι!
Στον τόπο αυτό με τα εκατοντάδες προβλήματα, που σαν διψασμένη γη
περιμένει ν’ ακούσει προτάσεις που θα τα επιλύουν, κάποιοι επιδίδονται
σε μικροπολιτικές ανοησίες και προσπαθούν, σαν τους μαυραγορίτες της
κατοχής, να πουλήσουν το «εμπόρευμα» τους στον κόσμο σε τιμή 100 φορές
πάνω από την πραγματική του αξία!!! 
Πληροφορήθηκα τις αμετροεπείς δηλώσεις του κ. Χατζημάρκου.
Δυστυχώς ο κ. Χατζημάρκος ξεκίνησε άσχημα την πολιτική του διαδρομή και δείχνει να μην αντέχει σε κριτική.
Κατανοώ την αδυναμία του να καταλάβει την έννοια του «GOLDEN BOY», που συνιστά χαρακτηριστικό και όχι ύβρη.
είναι οποιαδήποτε πράξη άρα "πολιτικοί" είμαστε όλοι. Απλά κάποιοι αναλαμβάνουν συγκεκριμένες και μεγαλύτερες ευθύνες (και ένας τέτοιος θες να γίνεις και εσύ).
Ξέρετε τι θα πει : Διευθυντής Ιδιαίτερου Γραφείου ???
ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ
Πως θα μπορούσε κανείς να περιγράψει τις διαδικασίες επιλογής υποψηφίων
στο ΠΑΣΟΚ με μια λέξη; Πολύ απλά. Ρεζιλίκι! Οι κομματικοί «υπεύθυνοι»,
αυτοί που συνέταξαν την τελική λίστα που έστειλαν στη Κεντρική Επιτροπή
Αξιολόγησης Υποψηφίων, όχι μόνο μετέτρεψαν τη διαδικασία σε παρωδία,
αλλά εξευτέλισαν και αυτά τα ίδια τα πρόσωπα που τελικώς συμπεριέλαβαν
στην πρότασή τους. 
Ναι ναι .... υπάρχουν πολιτικοί που ενώ παραμένουν δυναμικά ενεργοί, μπροστάρηδες σε κάθε αγώνα που δίνει ο πολιτικός τους χώρος, δεν το κάνουν γιατί αποζητούν κάποιο αξίωμα.
Κυριακή, 30 Ιουλίου 1978 -Από το βιβλίο: «Τα Σχόλια του
Τρίτου»,
Εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1980.
Του Δ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑ (ευχαριστώ τον Δημήτρη Παρασό για την αποστολή)
Του Δημήτρη
Καραμήτσα
Χρεώσεις SMS για την EUROVISION
Κάντε μια αναζήτηση στο google με τις λέξεις:
"Μόλις προσγειώθηκε στo Αζερμπαϊτζάν ο Μαντέλης"
και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Βέβαια, το troktiko όταν είδε τον Μαντέλη στα κανάλια, φρόντισε να σβήσει την "είδηση"...
Με αυτά τα τρία ποστ, ελπίζω να σας έδωσα μια μικρή γεύση της... αξιοπιστίας που επικρατεί σε blogs στα οποία ανακατεύονται δημοσιογράφοι....
°~x! 
