Απο το blog Επιμελώς αμελής και λοιπά παράδοξα…
Ξυπνάω ζαλισμένη, κοπανώντας με μανία, να το σπάσω θέλω σου λέω, το ηλεκτρονικό μου ξυπνητήρι που μου’χει πάρει τ’αυτιά «ίου ίου ίου», σηκώνομαι παραπατώντας, πάλι
δεν κοιμήθηκα καλά, ανάβω το φως, χαίρομαι που ακόμα μπορώ να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, ξέρεις σε πόσα σπίτια την ημέρα κόβουν το ρεύμα γιατί δεν μπορούν να
το πληρώσουν; Μπορείς να φανταστείς πώς είναι να ζεις χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα; Τέλος πάντων, πάλι χάνω το θέμα…
Βγαίνω στο δρόμο και κοιτάω τις φάτσες των συμπολιτών μου που περιμένουν το τραμ. Κάθε μέρα βλέπω σχεδόν τις ίδιες φάτσες, μόνο που οι ρυτίδες τους βαθαίνουν μέρα τη μέρα όλο και πιο πολύ και το βλέμμα τους κάτι ψάχνει στις ράγες… Μα τι χάσανε στις ράγες και όλο ψάχνουν να το βρουν; Γιατί κοιτάνε συνεχώς κάτω;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Σαϊτα - Πετάει ελεύθερη" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
